ការបាក់ឆ្អឹងកងជើង គឺជារបួសគ្លីនិកទូទៅមួយ។ ការជួសជុលផ្នែកខាងក្នុងនៃក្រចកក្នុងឆ្អឹងកងជើងមានគុណសម្បត្តិជីវមេកានិចនៃការជួសជុលដែលមានការឈ្លានពានតិចតួចបំផុត និងការជួសជុលអ័ក្ស ដែលធ្វើឱ្យវាក្លាយជាដំណោះស្រាយស្តង់ដារសម្រាប់ការព្យាបាលដោយការវះកាត់។ មានវិធីសាស្រ្តដែកគោលសំខាន់ពីរសម្រាប់ការជួសជុលក្រចកក្នុងឆ្អឹងកងជើង៖ ការដាក់ដែកគោលលើឆ្អឹងក្បាល និងឆ្អឹងក្បាល ក៏ដូចជាវិធីសាស្រ្ត parapatellar ដែលប្រើដោយអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួន។
ចំពោះការបាក់ឆ្អឹងផ្នែកខាងក្រោម 1/3 នៃឆ្អឹងកងជើង ដោយសារតែវិធីសាស្ត្រ infrapatellar តម្រូវឱ្យពត់ជង្គង់ វាងាយនឹងធ្វើឱ្យការបាក់នោះមានមុំទៅមុខក្នុងអំឡុងពេលវះកាត់។ ដូច្នេះ វិធីសាស្ត្រ suprapatellar ជាធម្មតាត្រូវបានណែនាំសម្រាប់ការព្យាបាល។
▲រូបភាពបង្ហាញពីទីតាំងនៃអវយវៈដែលរងផលប៉ះពាល់តាមរយៈវិធីសាស្ត្រ suprapatellar
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើមានការប្រឆាំងនឹងវិធីសាស្ត្រ suprapatellar ដូចជាដំបៅជាលិកាទន់ក្នុងតំបន់ វិធីសាស្ត្រ infrapatellar ត្រូវតែប្រើ។ របៀបជៀសវាងមុំនៃចុងបាក់ឆ្អឹងអំឡុងពេលវះកាត់គឺជាបញ្ហាដែលត្រូវតែប្រឈមមុខ។ អ្នកប្រាជ្ញខ្លះប្រើបន្ទះដែកដែលមានស្នាមវះតូចដើម្បីជួសជុលស្រទាប់ខួរក្បាលខាងមុខជាបណ្ដោះអាសន្ន ឬប្រើដែកគោលដើម្បីកែតម្រូវមុំ។
▲ រូបភាពបង្ហាញពីការប្រើប្រាស់ដែកគោលរារាំងដើម្បីកែតម្រូវមុំ។
ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានេះ អ្នកប្រាជ្ញបរទេសបានប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសវះកាត់តិចតួចបំផុត។ អត្ថបទនេះត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយថ្មីៗនេះនៅក្នុងទស្សនាវដ្តី "Ann R Coll Surg Engl"៖
ជ្រើសរើសវីសស្បែកទំហំ 3.5 ម.ម ចំនួនពីរ ដែលនៅជិតចុងនៃចុងដែលបាក់ បញ្ចូលវីសមួយទៅមុខ និងថយក្រោយចូលទៅក្នុងបំណែកឆ្អឹងនៅចុងទាំងពីរនៃការបាក់ ហើយទុកចម្ងាយលើសពី 2 សង់ទីម៉ែត្រនៅខាងក្រៅស្បែក៖
សង្កត់ដង្កៀបកាត់បន្ថយដើម្បីរក្សាការកាត់បន្ថយ ហើយបន្ទាប់មកបញ្ចូលដែកគោលក្នុងខួរឆ្អឹងខ្នងតាមនីតិវិធីធម្មតា។ បន្ទាប់ពីបញ្ចូលដែកគោលក្នុងខួរឆ្អឹងខ្នងរួច សូមដកវីសចេញ។
វិធីសាស្ត្របច្ចេកទេសនេះគឺសមរម្យសម្រាប់ករណីពិសេសដែលវិធីសាស្រ្ត suprapatellar ឬ parapatellar មិនអាចប្រើបានទេ ហើយមិនត្រូវបានណែនាំជាប្រចាំទេ។ ការដាក់វីសនេះអាចប៉ះពាល់ដល់ទីតាំងនៃក្រចកសំខាន់ ឬអាចមានហានិភ័យនៃការបាក់វីស។ វាអាចត្រូវបានប្រើជាឯកសារយោងក្នុងកាលៈទេសៈពិសេស។
ពេលវេលាបង្ហោះ៖ ថ្ងៃទី ២១ ខែឧសភា ឆ្នាំ ២០២៤
