ការបាក់ឆ្អឹងកជើង គឺជាប្រភេទមួយនៃការបាក់ឆ្អឹងទូទៅបំផុតនៅក្នុងការអនុវត្តគ្លីនិក។ លើកលែងតែរបួសបង្វិលថ្នាក់ទី I/II និងរបួសចាប់ពង្រត់ ការបាក់ឆ្អឹងកជើងភាគច្រើនជាធម្មតាពាក់ព័ន្ធនឹងឆ្អឹងខ្ចីចំហៀង។ ការបាក់ឆ្អឹងឆ្អឹងខ្ចីចំហៀងប្រភេទ Weber A/B ជាធម្មតាបណ្តាលឱ្យមាន syndesmosis ឆ្អឹង tibiofibular ខាងចុងដែលមានស្ថេរភាព ហើយអាចសម្រេចបាននូវការកាត់បន្ថយដ៏ល្អជាមួយនឹងការមើលឃើញដោយផ្ទាល់ពីខាងចុងទៅខាងចុង។ ផ្ទុយទៅវិញ ការបាក់ឆ្អឹងឆ្អឹងខ្ចីចំហៀងប្រភេទ C ពាក់ព័ន្ធនឹងអស្ថិរភាពនៅក្នុងឆ្អឹងខ្ចីចំហៀងឆ្លងកាត់អ័ក្សបីដោយសារតែរបួសឆ្អឹង tibiofibular ខាងចុង ដែលអាចនាំឱ្យមានការផ្លាស់ទីលំនៅចំនួនប្រាំមួយប្រភេទ៖ ការខ្លី/វែង ការពង្រីក/ការរួមតូចនៃលំហឆ្អឹង tibiofibular ខាងចុង ការផ្លាស់ទីលំនៅខាងមុខ/ខាងក្រោយនៅក្នុងប្លង់ sagittal ការផ្អៀងផ្នែកកណ្តាល/ចំហៀងនៅក្នុងប្លង់ coronal ការផ្លាស់ទីលំនៅបង្វិល និងការរួមបញ្ចូលគ្នានៃរបួសទាំងប្រាំប្រភេទនេះ។
ការសិក្សាជាច្រើនពីមុនបានបង្ហាញថា ការខ្លី/វែងអាចត្រូវបានវាយតម្លៃតាមរយៈការវាយតម្លៃសញ្ញា Dime ខ្សែ Stenton និងមុំ tibial-gapping ក្នុងចំណោមអ្នកដទៃទៀត។ ការផ្លាស់ទីលំនៅនៅក្នុងប្លង់ coronal និង sagittal អាចត្រូវបានវាយតម្លៃយ៉ាងល្អដោយប្រើទិដ្ឋភាព fluoroscopic ខាងមុខ និងចំហៀង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការផ្លាស់ទីលំនៅបង្វិលគឺជាការលំបាកបំផុតក្នុងការវាយតម្លៃក្នុងពេលវះកាត់។
ការលំបាកក្នុងការវាយតម្លៃការផ្លាស់ទីលំនៅនៃការបង្វិលគឺជាក់ស្តែងជាពិសេសនៅក្នុងការកាត់បន្ថយនៃឆ្អឹង fibula នៅពេលបញ្ចូលវីស tibiofibular ខាងចុង។ ឯកសារភាគច្រើនបង្ហាញថាបន្ទាប់ពីការបញ្ចូលវីស tibiofibular ខាងចុង មានការកើតឡើងនៃការកាត់បន្ថយមិនល្អពី 25%-50% ដែលបណ្តាលឱ្យមានការខូចទ្រង់ទ្រាយនៃឆ្អឹង fibula ។ អ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនបានស្នើឱ្យប្រើប្រាស់ការវាយតម្លៃ CT ក្នុងពេលវះកាត់ជាប្រចាំ ប៉ុន្តែវាអាចពិបាកក្នុងការអនុវត្តក្នុងការអនុវត្ត។ ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានេះ ក្នុងឆ្នាំ 2019 ក្រុមរបស់សាស្ត្រាចារ្យ Zhang Shimin មកពីមន្ទីរពេទ្យ Yangpu ដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយសាកលវិទ្យាល័យ Tongji បានបោះពុម្ពផ្សាយអត្ថបទមួយនៅក្នុងទិនានុប្បវត្តិឆ្អឹងអន្តរជាតិ *របួស* ដោយស្នើបច្ចេកទេសសម្រាប់វាយតម្លៃថាតើការបង្វិល malleolus ចំហៀងត្រូវបានកែតម្រូវដោយប្រើកាំរស្មីអ៊ិចក្នុងពេលវះកាត់ឬអត់។ ឯកសាររាយការណ៍ពីប្រសិទ្ធភាពគ្លីនិកដ៏សំខាន់នៃវិធីសាស្ត្រនេះ។
មូលដ្ឋានទ្រឹស្តីនៃវិធីសាស្ត្រនេះគឺថា នៅក្នុងទិដ្ឋភាពហ្វ្លុយអូរ៉ូស្កុបនៃកជើង ស្រទាប់ខាងក្រៅនៃហ្វូសាម៉ាលីអូឡារខាងក្រៅបង្ហាញស្រមោលច្បាស់លាស់ បញ្ឈរ និងក្រាស់ ស្របទៅនឹងស្រទាប់ខាងក្នុង និងខាងក្រៅនៃម៉ាលីអូលូសខាងក្រៅ ហើយមានទីតាំងនៅកណ្តាលទៅខាងក្រៅមួយភាគបីនៃខ្សែដែលភ្ជាប់ស្រទាប់ខាងក្នុង និងខាងក្រៅនៃម៉ាលីអូលូសខាងក្រៅ។
រូបភាពនៃទិដ្ឋភាព fluoroscopic កជើងដែលបង្ហាញពីទំនាក់ទំនងទីតាំងរវាងស្រទាប់ខាងក្រៅនៃ fossa malleolar lateral (ខ្សែ B) និងស្រទាប់ខាងក្នុង និងខាងក្រៅនៃ malleolus lateral (ខ្សែ A និង C)។ ជាធម្មតា ខ្សែ B មានទីតាំងនៅលើខ្សែមួយភាគបីខាងក្រៅរវាងខ្សែ A និង C។
ទីតាំងធម្មតានៃឆ្អឹងថ្គាមចំហៀង ការបង្វិលខាងក្រៅ និងការបង្វិលខាងក្នុងអាចបង្កើតរូបរាងរូបភាពផ្សេងៗគ្នានៅក្នុងទិដ្ឋភាពហ្វ្លុយអូរ៉ូស្កុប៖
- ឆ្អឹងម៉ាលីអូលូសចំហៀងបានបង្វិលក្នុងទីតាំងធម្មតា**៖ វណ្ឌវង្កឆ្អឹងម៉ាលីអូលូសចំហៀងធម្មតាដែលមានស្រមោលស្រទាប់ខាងក្រៅនៅលើជញ្ជាំងចំហៀងនៃរណ្តៅឆ្អឹងម៉ាលីអូឡាចំហៀង ដែលមានទីតាំងនៅលើខ្សែខាងក្រៅមួយភាគបីនៃស្រទាប់ខាងក្នុង និងខាងក្រៅនៃឆ្អឹងម៉ាលីអូលូសចំហៀង។
-ភាពខូចទ្រង់ទ្រាយនៃការបង្វិលខាងក្រៅរបស់ឆ្អឹងខ្ចីចំហៀង**៖ វណ្ឌវង្កនៃឆ្អឹងខ្ចីចំហៀងហាក់ដូចជា "មានស្លឹកមុតស្រួច" ស្រមោលស្រទាប់ខាងក្រៅនៅលើហ្វូស៊ីលឆ្អឹងខ្ចីចំហៀងបាត់ទៅវិញ ចន្លោះឆ្អឹងជំនីរទីប៊ីអូហ្វីប៊ូឡាខាងចុងរួមតូច ខ្សែឆ្អឹង Shenton ក្លាយជាមិនជាប់គ្នា និងខ្ចាត់ខ្ចាយ។
-ការខូចទ្រង់ទ្រាយនៃការបង្វិលខាងក្នុងនៃឆ្អឹងកងខ្នងផ្នែកខាងក្រៅ**៖ វណ្ឌវង្កនៃឆ្អឹងកងខ្នងផ្នែកខាងក្រៅមើលទៅ "រាងដូចស្លាបព្រា" ស្រមោលស្រទាប់ខាងក្រៅនៅលើហ្វូស៊ីលឆ្អឹងកងខ្នងផ្នែកខាងក្រៅបាត់ទៅវិញ ហើយលំហឆ្អឹងជំនីរទីប៊ីអូហ្វីប៊ូឡាផ្នែកខាងចុងក៏រីកធំឡើង។
ក្រុមនេះរួមមានអ្នកជំងឺចំនួន 56 នាក់ដែលមានការបាក់ឆ្អឹង malleolar ប្រភេទ C រួមផ្សំជាមួយនឹងរបួស syndesmosis ឆ្អឹង tibiofibular ខាងចុង ហើយបានប្រើវិធីសាស្ត្រវាយតម្លៃដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ។ ការពិនិត្យឡើងវិញក្រោយការវះកាត់ CT បានបង្ហាញថាអ្នកជំងឺចំនួន 44 នាក់សម្រេចបានការកាត់បន្ថយកាយវិភាគសាស្ត្រដោយគ្មានការខូចទ្រង់ទ្រាយនៃការបង្វិល ខណៈដែលអ្នកជំងឺចំនួន 12 នាក់ជួបប្រទះនឹងការខូចទ្រង់ទ្រាយនៃការបង្វិលស្រាល (តិចជាង 5°) ដោយមានករណីបង្វិលខាងក្នុងចំនួន 7 និងករណីបង្វិលខាងក្រៅចំនួន 5។ មិនមានករណីនៃការខូចទ្រង់ទ្រាយនៃការបង្វិលខាងក្រៅកម្រិតមធ្យម (5-10°) ឬធ្ងន់ធ្ងរ (លើសពី 10°) កើតឡើងនោះទេ។
ការសិក្សាពីមុនបានបង្ហាញថា ការវាយតម្លៃនៃការកាត់បន្ថយការបាក់ឆ្អឹង malleolar ចំហៀងអាចផ្អែកលើប៉ារ៉ាម៉ែត្រ Weber សំខាន់ៗចំនួនបី៖ ចម្ងាយសមមូលស្របគ្នារវាងផ្ទៃសន្លាក់ tibial និង talar ភាពជាប់គ្នានៃខ្សែ Shenton និងសញ្ញា Dime។
ការកាត់បន្ថយឆ្អឹងកងខ្នងផ្នែកខាងក្រៅមិនបានល្អ គឺជាបញ្ហាទូទៅមួយនៅក្នុងការអនុវត្តគ្លីនិក។ ខណៈពេលដែលការយកចិត្តទុកដាក់ត្រឹមត្រូវត្រូវបានផ្តល់ទៅឱ្យការស្តារប្រវែងឡើងវិញ សារៈសំខាន់ស្មើគ្នាគួរតែត្រូវបានដាក់លើការកែតម្រូវការបង្វិល។ ក្នុងនាមជាសន្លាក់ដែលទ្រទម្ងន់ ការកាត់បន្ថយភាពមិនប្រក្រតីនៃកជើងណាមួយអាចមានផលប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់មុខងាររបស់វា។ វាត្រូវបានគេជឿថាបច្ចេកទេស fluoroscopic ក្នុងពេលវះកាត់ដែលបានស្នើឡើងដោយសាស្ត្រាចារ្យ Zhang Shimin អាចជួយក្នុងការសម្រេចបាននូវការកាត់បន្ថយយ៉ាងច្បាស់លាស់នៃការបាក់ឆ្អឹងកងខ្នងផ្នែកខាងក្រៅប្រភេទ C។ បច្ចេកទេសនេះបម្រើជាឯកសារយោងដ៏មានតម្លៃសម្រាប់គ្រូពេទ្យជួរមុខ។
ពេលវេលាបង្ហោះ៖ ឧសភា-០៦-២០២៤
